57

من اینجا، بین میلیون ها آدم... تنها هستممن، اینجا، بین تمام سلام ها... نگاه ها... خنده ها... تنها هستمهیچ کس تنهاییم را پر نکرداو که باید می آمد، عاقبت نیامد... و راستش دیگر امیدی به آمدنش ندارم!خیلی ها خودی نشان دادند، خیلی ها چند روزی بودند، اما هیچ کدام نماندند، همه وقتی فهمیدند من از جنس تنهاییم... رفتند!از چه کسی گلایه کنم؟ از سرنوشت؟؟یاد عروسک افتادم... آه.. تمام سلولهای تنم به التماس می افتند...یاد خنده هایش، صدایش، و هیجانی که به من هدیه می دادحالا او هم رفته است، خدا می داند کجا...و من همچنان در حجم غلیظ تنهاییم دست و پا می زنمکاش چند روز، فقط چند روز کسی می آمد، و بعد می مردم!